Йылдар үткән, үҫеп еткән бөркөт. Бер көндө ул һауала ғорур ҡош күреп ҡалып, һоҡланып ҡарап торған.
Янындағы тауыҡтарҙан:
- Ул кем? - тип һораған.
- Бөркөт, бөтә ҡоштарҙың батшаһы, - тип яуаплаған күршеһе. - Ул һауа ҡошо, ә беҙ, тауыҡтар, ергә ерлеккәнбеҙ.
Шулай итеп бөркөт үҙенең тауыҡ сығышына ышанып, ерҙә йәшәгән, бер ваҡытта ла осмаған һәм тауыҡ кеүек үлгән.
Ә күпме кешеләр үҙҙәренең мөмкинлектәрен белмәй йәшәйҙәр икән? Һәр ваҡыт хыялына хыянат итмәҫкә, яҡты киләсәккә ышанырға, алға ынтылырға кәрәк.