...Институттан һуң ярты йылдан ашыу ғына эшләнем. Унан һуң инде бына алты йыл буйы йорт хужабикәһе мин. Шулай итеп, кейәүгә сыҡтым да, башкөллө ғаилә мәшәҡәттәренә сумдым. Башта барыһы ла һөйөнөс килтерә ине: әсәлек тойғоһон кисереүҙән бәхет тойғоларында йөҙҙөм. Ә аҙаҡ, бала тәрбиәләү буйына тәжрибә туплағас, барыһы ла ғәҙәти күренешкә әүерелде. Йылдар буйы өйҙә ултыра торғас, әхирәттәрем менән бәйләнештәр ҙә өҙөлдө, улар менән бергәләшеп ҡайҙалыр барғанымды ла хәҙер хәтерләмәйем. Тағы һуңғы ваҡытта, әсәйем әйтеүенсә, аҙ һүҙлегә, хатта уҫалға әйләнгәнмен. Үҙ-үҙемде күптән барыһынан да - туғандарымдан, дуҫтарымдан һәм яҡындарымдан - тиерлек изоляциялағанмын икән, тип аптырайым бөгөн. Хәҙер нимә эшләргә лә белмәйем. Кемдер барыһына ла - бер юлы эшләргә лә, балалар тәрбиәләргә лә - өлгөрә, ә тормош мине урап үтә. Көндәрҙе нисек итеп хәҙер ҡыуаныслыраҡ итергә?..”