Шуны табып бер ҡарағым килә,
Килә алып донъяға илтәһе.
Күҙҙәр йомоп эҙҙәрен барлайым,
Эҙҙәрен һаҡлай һәр бер түбәһе.
Тик ҡалған унда күләгәһе...
Тик ҡалған унда бөтәһе...
Беләм бейегерәк тауҙар барлығын да,
Беләм унда менә алырымды.
Тик Ирәндек түбәһендә ҡалған
Таба алмаҫмын бала сағымды.
Башҡа төндәрҙе төҫһөҙ итеп
өмөтһөҙ йыраҡтарға киткән ҡыҙға
Сиңерткәләр скрипка һуҙҙы,
Юғалһам, күҙҙәрендә эҙләгеҙ.
Мәңге һағыш төҫөн алырмын.
Йөҙөндә мең нур бөркөлһә лә,
Бер ай төҫлө шунда балҡырмын.
Сәс уйнатып башынан һыйпармын
Елгә әүерелеп йылы кистәрҙә.
Хискә тулышып болот сатнағанда
Ямғыр тамсыһы мин сикәләрҙә.
Йондоҙҙарҙың иң яҡтыһы булып
Донъя йәмләр инем күгендә.
Тик ни бары ҡарашында аҙаштым,
Әйтелмәгән һүҙ ҡалды ирендә.
Әгәр боҙҙарға тап булһаң,
Был миҙгел тик беҙҙең өсөн,
Күңел мохтажлығын баҫырға
Тымыҡ күл бөҙрә болот сағылдыра,
Тымыҡ күл ҡайындарҙы күҙәтә.
Хайуандарға айырым ожмах бармы,
Һыуҙағы йән үреләме күккә?
Йыһанда һауа юҡ, ул беҙҙең өсөн түгел,
Киң иреклек вәғәҙә итһә лә.
Яр буйында балыҡ тулап ята,
Азатлыҡ данлаймы, йә мине һүгә?..
Йәшәү теләге ҡаптырҙы ырғаҡты,
Йәшәү теләге сығарҙы ҡармаҡты...
Өс ихтыяжым бар, һин – береһе.
Үл, балыҡ, үл, ҡанундар ҡаты.
Гармун инде көй сығармай,
Ах, донъя, һин ниндәй матур!
Урам тып-тын, һауа буп-буш,
Был да һөнәр, йәмдәр асыу,
Ах, донъя, һин ниндәй ваҡсыл,
йөҙ ҙә етмеш сантиметр бейеклектә –
минең күҙҙәр, унан ары күк.