Был ирҙең теләге ҡабул була һәм ул икенсе көндө иртән ҡатыны ҡиәфәтендә уяна. Был көндө ул түбәндәге эштәрҙе башҡара:
– ғаиләгә ашарға әҙерләй;
– ҡайтышлай коммуналь хеҙмәттәргә түләү өсөн банкка һуғылып, сәләмәтлеген ҡаҡшатып сыға;
– баҙарға инеп, аҙыҡ-түлек йыйып, тейәнеп ҡайта;
– ҡайтҡас, ул ризыҡтарҙы урынлаштыра;
– ун минут эсендә ҡапҡылап алғас, һауыт-һаба йыуа, иҙәндәрҙе һөртөп сығара;
– унан мәктәпкә барып, балаларҙы алып ҡайта. Уларҙы ашата-эсерә, дәрестәрен әҙерләргә ултырта;
– кискелеккә ашарға бешерергә ҡуя, картуф әрсей, салат яһай, бәлеш бешерә;
– кис менән ғаиләне ашата;
– ғаилә ағзаларының аяҡ аҫтында туҙып ятҡан кейемдәрен йыйып йыуа;
– балаларҙы йыуындыра, йоҡларға һала;
– хәлдән тайып, диванға ауа, иренең теләген ҡәнәғәтләндерә.
Икенсе көндө ҡатыны ҡиәфәтендә йоҡоһонан уянған ир йәнә Хоҙайға ялбара:
– Йә, Раббым! Ҡатыным рәхәттә йәшәй тип уйлап мин бик ныҡ яңылышҡанмын икән! Зинһар, мине кире үҙ кәүҙәмә ҡайтар, бөтөнөһө лә элеккесә ҡалһын!
Хоҙай Тәғәлә уға яуап бирә:
– Һин яҡшы һабаҡ алдың, ләкин тағы бер һынау аша уҙаһың бар. Һинең теләгеңде хәҙер үк үтәр инем, тик кисә төндә һин ҡорһаҡҡа уҙҙың, шуға күрә, туғыҙ ай түҙергә тура килер...