Ғаиләлә хәл ауыр ине, аҡса эшләү мөмкинлегенә ҡыуандым ғына. Ғөмүмән, торомошта мин “везучий”. Дуҫтарға килгәндә лә, ғаиләлә лә. Бәләкәй генә бер талантым да бар шунда. Ә бына армияла берҙән-бер татар кешеһе – командир ҙа миңә эләкте, шуға күрә хеҙмәт итеүе күпкә еңелерәк булды. Ике йыл хеҙмәт иттем. Тыуған яҡты нисек һағынғанды белһәгеҙ?! Кешегә күрһәтмәй, ҡасып, илап та ала инем. Ә хәҙер хеҙмәт иткән ҡаланы барып күргем килә. Уны танымаҫһың да инде! Ул ваҡытта Шевченко тип атала ине, хәҙер - Ҡаҙағстандың Аҡтау ҡалаһы. Берәй юлым унда ла төшөр әле. Йәштәрҙең армияға теләп барыуҙары ҡыуандыра. Студенттар ҙа армияға барам тип, ғариза тотоп килә. Афарин! Армия – иң шәп мәктәп ул, барыһындар”.