Кешенең рәнйеше төштө

Бер көндө урамда Сәмиғә инәйҙән:
– Кәрим берәй ергә кит­кәнме әллә? – тип һо­раным.

– Дауаханала ята бит.

– Нимә булған?

– Уң ҡулын ҡырҡ­ҡандар! Инәй берсә миңә, берсә Кәримдең ҡотһоҙ­ланып бөткән йортона ҡарап торҙо ла, ҡулын һелтәп:
– Кешенең ҡарғышы төштө инде, – тине. – Хәрәмде аҙ ашаманы. Халыҡтың күҙ йәше ебәрә тиме?!

Кәрим – илле йәш­тәрҙәге яңғыҙы ғына көн күргән ир. Бер ҡайҙа ла эшләмәгән әҙәм, ғүмер буйы кеше әйберен урлап, кешене йәберләп йәшәне. Ауыл халҡының малын аҙ тамаҡламаны. Ә бер көндө көтөүҙән ҡайтышлай мәңге асыҡ торған ҡапҡаһынан килеп ингән ике һарыҡ та ҡабат уның ихатаһынан сыҡманы.

Хужалары бының Кә­римдең эше генә булыуын тойомлаһа ла, полицияға хәбәр итеп торманы. Ни генә тимә, бығаса төрмәлә ултырып ҡайтҡан ирҙән ауыл халҡы шөрләй ҙә ине. “Йә төндә инеп үл­тереп сығыр, йә донъяны үртәр. Шуның менән артып китмәҫ әле” тигә­нерәк һүҙҙәр менән рән­йеп кенә ҡуя ине улар.

Ул көндө теге һа­рыҡ­ты һуйып, тиреһен туна­ғанда Кәримдең бысағы бармағына эләгеп, ярай­һы уҡ йыртып ебәрә. Ир быға иғтибар ҙа итмәй, малды эшкәртеүен белә. Аҙаҡ уның бер өлөшөн күрше ауылға алып барып һата, бер өлөшөн бешереп ашай.

Бер нисә көндән ирҙең бармағы шешеп китә лә түҙеп торғоһоҙ булып һыҙлай башлай. Бығаса дауахана юлын бар тип белмәгән әҙәм район үҙәгенә юллана. Табиптар уға бармағын киҫергә кәрәклеген, юғиһә ҡул­һыҙ ҡаласағын әйтә. Әммә гангрена башланып өлгөрһәм. Кәримдең бер ҡулын бөтөнләй үк ҡырҡып ташлайҙар.

Бер аҙ һөйләшеп тор­ғас, Сәмиғә инәй: “Балаларыма: “Бер ваҡытта ла кеше әйберенә теймәгеҙ. Әҙәм ҡарғышынан, рән­йешенән һаҡланығыҙ, сөнки үҙегеҙгә бәлә килер. Тормошта ни ҡыл­һаң да, кире әйләнеп ҡайта. Аллаһ Тәғәлә бөтә нәмәне ғәҙел хөкөм итә тип торам”, – тине.

Фото: gtrk.tv