Бер көндө, аҡ ситса бар икән, тигән һөйөнөслө хәбәр таралды. Атайым менән әсәйем тиҙерәк магазинға ашыҡты, мине лә эйәрттеләр.
Әсәйҙең кәфенлек өсөн аҡ ситса алып ҡуйғыһы килә. Үҙенеке әҙер, ә бына атайҙыҡы юҡ икән. Кәфенлек һүҙен ишеткәс, минең ҡот осто – үлергә йыйына икән былар! Ҡысҡырып илап ебәрҙем. Кемдең атай-әсәһен үлтерәһе килһен?! Мин: “Атай, алма, атай, алма!” - тип ялына башланым. Кәфенлек булғас, ул тиҙҙән үлер кеүек тойолдо. Атайым мине аңланы.
"Эй, алмайыҡ та, әллә үләһең, әллә юҡ. Үлмәһәң, кәфенлек әрәмгә китә", - тине лә ғәҙәттәгесә кеткелдәп көлөп ебәрҙе әсәйем.
Алманылар. Мин юҡта алырға кәрәклеген аңланылар, күрәһең.