“Әлли, бәлли, бәү... Эйе, матурҡайым. Үҙҙәре һөйләп өлгөрҙөмө ни? Эйе, уларҙың әсәйҙәре лә, күбеһенең атайҙары ла бар. Улар... Ҡайһылары алыҫта, килергә, күрешергә мөмкинлектәре юҡ. Эйе, Лиананыҡылар күрше урамда йәшәй. Ни өсөн, тиһеңме? Ысынында мин әйтә алмайым, балам. Яраталар, эйе. Беләм, беләм, әсәйҙәрен зарығып көткәндәрен! Илайҙар шул, һағыналар бит. Эйе, мин шылтыратам да, хаттар ҙа яҙам әсәйҙәренә, атайҙарына. Килегеҙ, күрегеҙ балаларығыҙҙы, тип! Әлбиттә, балам. Ә ниңә килмәгәндәрен әйтә алмайым. И-и-ий, аҡыллым, улар ҙур бит, сыбыртҡы менән генә аҡыл индереп булмай шул хәҙер. Ҡу-у-уй, ҡыҙым, улай тимәсе! Нисек инде әсәйҙәр үҙ бәпәйҙәрен яратмаһын? Һәр бер әсәй... Уйынсыҡтары күп уларҙың, ҡыҙым... Башҡалар бүләк итә күп итеп, ҡунаҡҡа ла алып ҡайталар, киноға йөрөтәләр, кафеға саҡыралар. Эйе, сит кешеләр әсәй түгел. Дөрөҫ, әсәйҙәр менән яҡшыраҡ, һәйбәтерәк, сөнки улар балаларын ярата. Әлбиттә, берәй ҡасан Лиананың әсәһе киләсәк! Килештек, уның әсәһе килеү менән һиңә әйтермен! Ярай, башҡаларҙыҡы тураһында ла әсәйҙәре алып ҡайтырға килгәс тә һиңә хәбәр итермен. Шулай итербеҙ, балам. Эйе, тап һин әйткәнсә, ҙу-у-у-у-ур торт алып, бергәләп байрам итербеҙ. Һин, мин, Лиана, Артем, Лиза, Камилла, Никита һәм уларҙың әсәйҙәре. Амин, шулай булһын... Әү... Ныҡ яратам, балам! Әү, ҡыҙым! Ю-ю-ю-ю-юҡ, бер ҡасан да ташламайым, гел генә яныңда булырмын, алла бирһә. Әлли, бәлли, бәү...”.